Poemat o bitwie pod Panasówką
Hen w dolinie za wzgórzem słychać rżenie koni,
to pułkownik „Lelewel” za Moskalem goni.
Szwadron dzielnych ułanów jedzie w przedniej straży,
na tyłach galopują węgierscy husarzy.
O poranku z obozu biegnie szmer modlitwy,
oddział polskich powstańców budzi się do bitwy.
Odgłos trąbki ułańskiej dobiega z oddali,
to powstańcze patrole spotkały Moskali.
Wielką siłę prowadzą i furaż bogaty,
cztery sotnie kozaków, piechota, armaty.
W tyle dzicy Czerkiesi jadą w ariergardzie,
co wroga mają za nic i życie w pogardzie.
Nim nastało południe, oddział carskich burków
miejsce zajął do boju na sąsiednim wzgórku.
Ostrzał wnet rozpoczęli, walą w tarabany,
rozkaz „Zniszczyć Polaków"!, został już wydany.
Słychać tętent, drży ziemia, atakują Dońcy,
z tyłu jazda czerkieska, na konikach rączych.
Z boku biegną piechurzy, nahajkami gnani,
chcą się jak najszybciej rozprawić z Lachami.
Pułkownik Borelowski spogląda ze wzgórza,
carskich biegnie pod górę tyraliera duża.
Oddział strzelców spokojnie celuje we wroga,
po kilku salwach szarża łamie się i cofa.
Polacy w kontrataku, w bój idą ułani,
za nimi kosynierzy z męstwa swego znani.
Zawracają kozacy, pierzchają Czerkiesi,
od polskiego natarcia, pierwsi giną piesi.
Obóz wroga zdobyty, zniszczone armaty,
kosynierzy zadają Moskwie duże straty.
Pierzcha całe dowództwo, uciekają Dońcy,
a na placu zostają zwycięscy powstańcy.
Tu gdzie wczesnym porankiem było puste rżysko,
kilkaset carskich trupów śle pobojowisko.
Klęcząc Bogu dziękują, że wspomógł ich męstwo,
klęskę dając Moskalom, powstańcom zwycięstwo.
Bogumił Liszewski
Komentarze (0)
Wysyłając komentarz akceptujesz regulamin serwisu. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o ochronie danych osobowych, podanie danych jest dobrowolne, Użytkownikowi przysługuje prawo dostępu do treści swoich danych i ich poprawiania. Jak to zrobić dowiesz się w zakładce polityka prywatności.